რუსეთ-უკრაინის ომმა მსოფლიო ეკონომიკაში მნიშვნელოვან მოვლენებს დაუდო სათავე. მათ შორის აღსანიშნავია მსოფლიოს მასშტაბით ენერგომატარებლებზე ფასების ზრდა. მიუხედავად იმისა, რომ უკანასკნელი რამდენიმე დღის განმავლობაში ნავთობის ღირებულება შემცირების ტენდეციებს ავლენს, ფაქტია, რომ ბარელი ნავთობის ფასი მაინც 100 აშშ დოლარის ნიშნულზეა.
ცხადია რუსეთ-უკრაინის ომი საქართველოს ეკონომიკაზეც შესაბამის ზეგავლენას ახდენს, კერძოდ, ომის დაწყებიდან მოყოლებული დღემდე ლარი პანიკის საფუძველზე უფასურდება და არსებული მდგომარეობით ერთი ამერიკული დოლარი 3,22 ლარის ფარგლებში ივაჭრება. ამ ყველაფერს ასევე უნდა დავუმატოთ ისიც, რომ საქართველოს როგორც რუსეთთან, ისე უკრაინასთან მჭიდრო სავაჭრო ურთიერთობა აქვს. ეს კი იმას ნიშნავს, რომ ომის გამო ჩვენ ქვეყანაში პროდუქტების შემოტანას საფრთხე ექმნება. შესაბამისად, ქართველი იმპორტიორები სხვა ბაზრებს ეძებენ, საიდანაც პროდუქტის უსაფრთხო და სტაბილური მოწოდება მოხდება, თუმცა აღნიშნული პროდუქტის შემოტანა უფრო მეტად ძვირია. ერთი სიტყვით რომ ვთქვათ, ნავთობზე ფასის ზრდა, ლარის გაუფასურება და უფრო ძვირი პროდუქტის იმპორტი მთლიანაობაში ინფლაციაზე მნიშვნელოვან ზეწოლას ახდენს და მის ზრდასაც იწვევს.
ეროვნული ბანკის მთავარი მიზანი ინფლაციის მოთოკვაა, ანუ სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, აღნიშნული ინსტიტუტი ცდილობს ფასების დონე ქვეყანაში სწრაფად არ გაიზარდოს. როგორც ზემოთ აღვნიშნეთ, არსებული გარემოებების ფონზე ინფლაცია ქვეყანაში გაიზრდება, ამიტომ ეროვნულ ბანკს მოუწევს ჩაერიოს და ეს პროცესი შეაჩეროს. ერთ-ერთი ინსტრუმენტი, რომელსაც ქვეყნის ცენტრალური ბანკი ამ პროცესში იყენებს, არის მონეტარული პოლიტიკის განაკვეთი, ანუ სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ ფულის ფასი ქვეყანაში. როცა ინფლაცია მაღალია, ეროვნული ბანკი ამ განაკვეთს ზრდის, ანუ კომერციულ ბანკებს სესხს უფრო ძვირად აძლევს. შესაბამისად კომერციულ ბანკს, რომელმაც ეროვნული ბანკისგან სესხი ძვირად აიღო მოუწევს, რომ თავისი სესხებიც გააძვიროს, რომელსაც აძლევს როგორც ფიზიკურ, ისე იურიდიულ პირებს. ცხადია გამკაცრებული მონეტარული პოლიტიკა, ანუ ფულის ფასის ზრდა უკვე ჩვენ მიერ აღებულ ან ასაღებ სესხებზე უარყოფითად მოქმედებს და მის გაძვირებას იწვევს.
(Bpn)
.jpg)